Ιστορία

Η «συνέντευξη» που έδωσε ο Νικόλαος Αρμενιάκος, Α’ Πρόεδρος της Φιλαρμονικής Αγίου Ματθαίου, στο Σύλλογο Αγιομαθιτών και η οποία δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα «Αγιομαθίτικα».

Κάποια νύκτα του Φλεβάρη όταν έφαγα τα λάχανά μου στην τάβλινη κουζίνα, που ήταν εκεί που έχουμε το μαγαζί τώρα, πήγα στο παλιό μας μαγαζί που υπήρχε εκεί που μένει τώρα ο αδελφός μου ο Λάμπης.

          Εκεί βρήκα τον Σπύρο Δαφνή του Χαραλάμπους (Φακίρη) και τον Σπύρο Ανδριώτη Γεωργίου (Τζέκας). Ήπιαμε από ένα κρασί και αρχίσαμε το τραγούδι και εν συνεχεία κατεβάζω την κιθάρα, συνήθως κρεμασμένη στο καρφί, και συνεχίσαμε να λιανοτραγουδάμε. Σε μία διακοπή που έκαμε, μας είπε ο Φακίρης να κάνουμε μία φιλαρμονική.

          Όταν τον άκουσα πετάχτηκα από τη χαρά μου. Τη στιγμή εκείνη εσκέφτηκα που θα πραγματοποιούσα το όνειρό μου, όπου όταν πήγαινα στη Χώρα, και τύχαινε να βρίσκουμε σε υπηρεσίες που έκαναν οι Φιλαρμονικές ζήλευα τους μουσικούς που παίζανε.

          Λοιπόν επανέρχομαι στη πρόταση που μας έκανε ο Φακίρης. Την επομένη πήγα και βρήκα τον Πρόεδρο της Κοινότητας, Σπύρο Καπαγεωργόπουλο και μου είπε «ξεκίνησε και εγώ κοντά σας».

          Την επομένη ξεκίνησα μοναχός μου να ψάχνω για μουσικούς, κορίτσια, παιδιά και μεσήλικους, όπως ήμουν και εγώ. Την εποχή εκείνη ήμουν 40 χρόνων. Κουράστηκα να βλέπω μουσικούς  διότι με την πρόταση που τους έκανα δεν μου έδειχναν εμπιστοσύνη ορισμένοι για διάφορους λόγους. Πολλοί μου έδειξαν εμπιστοσύνη, όπως απεδείχθη εκ των υστέρων. Όταν συγκέντρωσα αρκετούς πήγα στη Πόλη και βρήκα τον δικηγόρο, το μακαρίτη Δονάτο Παϊπέτη, και του εξιστόρησα τα ονόματα που τα είχα γράψει σε ένα χαρτί και με ρώτησε την ηλικία των μουσικών που ήταν, ως επί το πλείστον ανήλικοι και μου είπε για να εγκριθεί ένα καταστατικό θα πρέπει να είναι ενήλικοί άντρες ή γυναίκες. Στη συνέχεια τον ρώτησα, όλη αυτή τη διαδικασία που θα αναλάβετε εσείς, πόσο θα στοιχίσει και μου είπε ότι εγώ σε τέτοιες περιπτώσεις δεν παίρνω χρήματα. Θα πληρώσετε μόνο τα χαρτόσημα.

          Έρχομαι πάλι στο χωριό. Τώρα ήταν εύκολη δουλειά διότι πήγα και βρήκα τους γονείς των παιδιών, πάλε στο δικηγόρο, του δίνω τα ονόματα των πατεράδων των παιδιών και μου λέει τώρα θα μου φέρεις ένα καταστατικό από μία οποιαδήποτε Φιλαρμονική να το καταθέσω στο Πρωτοδικείο, διότι για να εγκριθεί θα δικαστεί. Λοιπόν βρήκα τον μακαρίτη τον Ανδριώτη Αντώνη του Λεωνίδα που ήταν συμβολαιογράφος στη Λευκίμμη και μας έφερε μια φωτοτυπία από την εκεί Φιλαρμονική. Πήγα μία των ημερών το καταστατικό στο δικηγόρο και τον ξαναρωτάω πόσο θα μας στοιχίσουν τα χαρτόσημα. Όταν μου έκαμε το λογαριασμό αμέσως έβαλα το χέρι για πρώτη φορά στην τσέπη και του τα πλήρωσα εγώ, διότι λεφτά δεν υπήρχαν. Από πού; Ούτε φράγκο. Δεν με πείραξε η ταλαιπωρία, ούτε τα έξοδα, αρκεί να επιτύχουμε το σκοπό μας. Την εποχή εκείνη είμαστε μαζί με τον αδελφό μου τον Λάμπη και δεν μου έφερε ποτέ καμμιά αντίρρηση στα έξοδα που έκανα και σε τρεχάματα για δουλειά της Φιλαρμονικής.

          Τη Λαμπρή του 1965 για να εμψυχώσουμε τους μαθητές και τους χωριανούς φέραμε τη Φιλαρμονική Λευκίμμης και εσυνόδεψε τη λιτανεία που εκάμαμε τη Δευτέρα του Πάσχα. Εκάθησαν  όλη την ημέρα εδώ όπου τους ετραπεζώσαμε. Εβάλαμε στο φούρνο του, μακαρίτη τότε, Θεοδόση Σούμπουλου, τα κατσίκια που έδωσε η εκκλησία Άγιος Ματθαίος, που εδιατηρούσε κοπάδι μεγάλο. Όταν τελείωσε το φαγοπότι που έγινε στο τώρα μαγαζί Σπύρου Αρμενιάκου Φώντα, πήγε όλη η Φιλαρμονική στην πλατεία και έπαιξε ορισμένους χορούς και εχόρεψαν οι νέοι.

          Την ημέρα που θα γινόταν η δίκη για την έγκριση του καταστατικού, θα έπρεπε να πάνε τρεις υποτιθέμενοι σύμβουλοι στο δικαστήριο όπου θα γινόταν η δίκη για την έγκριση του καταστατικού που εδικάστηκε στις 29-7-1965 με απόφαση του Πρωτοδικείου 94.

          Σαν μάρτυρες πήγαν, ο αδελφός μου, ο Λάμπης Αρμενιάκος, ο Ανδριώτης Σπύρος Γεωργίου (Τζέκας) και ο Αβραμιώτης Σωτήριος του Αλεξάνδρου.

          Στις 30 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου όταν πήραμε το καταστατικό στα χέρια μας εμαζεύτηκαν όλα τα μέλη και εκάμαμε εκλογές για συμβούλιο, για να δουλέψουμε νόμιμα, όπου και εκλέχτηκαν οι κάτωθι σύμβουλοι: 1) Αρμενιάκος Νικόλαος, Πρόεδρος 2) Αβραμιώτης Ευστάθιος, Ταμίας 3) Γραμμένος Διονύσιος , γραμματέας 4) Βαραγγούλης Δημήτριος 5) Δαφνής Σπύρος Χαραλάμπους, 6) Αρμενιάκος Σπύρος Νικολάου, 7) Αβραμιώτης Σωτήριος Αλεξάνδρου, 8) Ανδριώτης Μιχαήλ του Μιλτιάδου, 9) Λειβαδιώτης Σπυρίδων Ιωάννου και ο καθένας με τον τίτλο του.

          Μετά τη συγκρότηση του Συμβουλίου τρέξαμε να φέρουμε δάσκαλο, τον Κρητικό Βασίλειο, τον Αρχιμουσικό της Φιλαρμονικής Γαστουρίου με χίλιες εξακόσιες (1.600) δραχμές το μήνα. Λοιπόν αρχίσαμε τα πρώτα μαθήματα στο σπίτι των αδελφών Σπύρου Κουρή (Κόγιου) εις θέση Σόχορα για δύο περίπου μήνες. Μετά εστεγαστήκαμε στον Αρμενιάκο Αριστείδη.

          Την εποχή εκείνη οι μαθητές πληρώναμε 50 δρχ. το μήνα δίδακτρα για το δάσκαλο και για διάφορα άλλα έξοδα. Τα μεγαλύτερα έξοδα όμως τώρα δημιουργούνται, όπου θέλουμε να φέρουμε όργανα και να φτιάξουμε στολές. Τρέξαμε στους χωριανούς να συγκεντρώσουμε έστω και λίγα να δώσουμε την προκαταβολή.

Την εποχή εκείνη θυμάμαι γέμισα ένα καρατέλο λάδι και το πουλήσαμε, φυσικά με τον αδελφό μου τον Λάμπη και τα χρήματα που πήραμε ήταν 3.000 δρχ. Μερικοί μας έδωσαν χρήματα δανεικά και στο μέλλον τους τα ξαναδώσαμε. Συγκεντρώσαμε περίπου δέκα χιλιάδες (10.000) δρχ. και τα στείλαμε του δασκάλου του Μπουρίτση και πήγε και τα έδωσε στον αντιπρόσωπο Νίκο Λαγγούση που ήταν επί της Πανεπιστημίου, στοά Νικολούδη, που εστοίχισαν, αν δεν απατώμαι, 73.000 δρχ. 32 όργανα.

Τον Ιούνιο του 1966  με απόφαση του Συμβουλίου στέλνουμε εμένα σαν πρόεδρο να φέρω τα όργανα από την Αθήνα. Εκάθησα τότες 12 μέρες. Να τρέχω σε τελωνεία, σε πρακτορεία και οπουδήποτε αλλού. Για όλες αυτές τις ημέρες για τα έξοδά μου μού έδωσαν 1.500 δρχ. Φυσικά αυτό το ποσό ήταν λίγο. Βουτάω το χέρι μου μέσα στο μπακέτο του μαγαζιού μου και την επομένη ξεκινώ για την Αθήνα. Αυτές οι χίλιες πεντακόσιες (1.500) δραχμές ήταν τα μόνα έξοδα που έκανε η Φιλαρμονική μέχρι αυτή τη στιγμή τώρα που το γράφω έχουμε 29-11-1999. Οπουδήποτε κάποιος πήγε για δουλειά της Φιλαρμονικής θα βάλει το χέρι του στην τσέπη.

Λοιπόν τα όργανα τα έφερα και αρχίσαμε την πρακτική εξάσκηση. Βάλαμε μπροστά και το ράψιμο των στολών. Τα Χριστούγεννα του  1966 γυρίσαμε όλο το χωριό και λέγαμε τα καθιερωμένα Χριστούγεννα με τα όργανα και  είχαμε μεγάλη συνδρομή από το χωριό. Συγκεντρώσαμε  16.450 δρχ. και εν συνεχεία τα Θεοφάνεια 6.779 δρχ. Την 15η Μαρτίου του 1967 στην εθνική μας γιορτή κάμαμε την πρώτη μας εμφάνιση, που εχάρηκε όλο το χωριό και εν συνεχεία τις εορτές Μεγάλη Παρασκευή, Μεγάλο Σάββατο, Πάσχα και όλες τις επίσημες εορτές. Πηγαίναμε και σε κηδείες για να επουλώνουμε διάφορα έξοδα.

Κάποια Κυριακή του Ιουνίου του 1967, την ώρα που έκανε πρόβα η Φιλαρμονική που είμαστε 70 μαθητές (εκάναμε πρόβα σε δύο στάδια, διότι δεν είχαμε όργανα για όλους) με φωνάζουν εμένα σαν Πρόεδρο, η Αστυνομία βέβαια, και μου είπε ότι κατόπιν διαταγής της 8ης Μεραρχίας που ήταν τότε στα Γιάννενα, ότι από αυτήν την στιγμή κηρύσσει έκπτωτο το νόμιμο συμβούλιο και διορίζει δικό της. Αυτή ήταν υπόδειξη από κάποιους καλοθελητές και η αδρανοποίηση αυτή εκράτησε μέχρι το 1976, δηλαδή εδιαλύθηκε…

Από τον Οκτώβριο του 1976 ξεκινήσαμε την επαναλειτουργία με μεγαλύτερη μανία. Φέραμε σαν δάσκαλο τότε τον κ. Κων/νο Παγκράτη και ήλθαν παλιοί και νέοι μουσικοί. Τρέξαμε με διάφορες δουλειές να βρούμε χρήματα για να καλύψουμε τα έξοδά μας και αρχίσαμε και διοργανώσαμε χορούς και συνεστιάσεις που ερχόταν χωριανοί και φίλοι. Επίσης ετυπώναμε και ημερολόγια που τα δίναμε εδώ στο χωριό. Μετά εσκεφτήκαμε να πάμε στην Αθήνα.  Αυτήν τη δουλειά την κάναμε αρκετά χρόνια και τρέχαμε εγώ πάντα και ο ακούραστος Σπύρος Ανδριώτης Θεοδώρου (Τσελεπής) και όπως ανέφερα και πιο πάνω όλα τα έξοδα και ταξί ακόμα τα πληρώναμε από την τσέπη μας. Είχαμε όμως φαγητό και ύπνο τσάμπα.

Στην Αθήνα που πηγαίναμε μας εξυπηρετούσε ο Βασίλης Βρυώνης με το ταξί του. Μας έπαιρνε απέξω από την πόρτα του κάθε χωριανού και φίλου.

Στα χρόνια της ζωής της Φιλαρμονικής ήταν η στέγαση μεγάλο πρόβλημα, όπου μια μέρα μαθαίνω ότι ο Αρμενιάκος Σπύρος Χρήστου ήθελε να πουλήσει το παρόν σπίτι. Τρέχω αμέσως και βρίσκω τον τότε Πρόεδρο της Κοινότητας Σπύρο Αρμενιάκο Γεωργίου (Τσελαγκάνη). Όταν του είπα μην καθυστερείς καθόλου έγινε κάτι το απερίγραπτο και έτσι απέκτησε η Φιλαρμονική δικό της σπίτι. Στην ουσία το συμβόλαιο της αγοράς το έκαμε η Κοινότητα. Μην ξεχνάμε ότι οι παρελάσαντες πρόεδροι μας ενίσχυαν.

Το κάθε συμβούλιο εργάζεται για την καλύτερη οργάνωση του σώματος. Διατηρούμε 4 δασκάλους. Έναν στα ξύλινα, ένα στα χάλκινα, ένα στα κρουστά και ο τέταρτος ο Αρχιμουσικός.

Όλα αυτά τα κάνουμε και κουραζόμαστε για την αναβάθμιση του πολιτισμού επιπέδου του χωριού μας. Είναι σωματείο αξιοθαύμαστο διότι είναι μεγάλο επίτευγμα για ένα χωριού να διατηρεί Φιλαρμονική.

Λοιπόν αγαπητοί φίλοι και υποστηρικτές να συνεχίσετε τη στήριξη και αναβάθμιση του μεγάλου έργου που βρήκατε.

 

Εν Αγίω Ματθαίω 30-11-1999

                                                                                      Ο Συντάξας

                                                                             Νικόλαος Αρμενιάκος

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: